<strong>شهیدی که ظهر عاشورا به شهادت رسید<br>
<br>
</strong><br><br><strong>جلوه های عاشورایی دفاع مقدس(2)<br>
<br>
</strong><br><br><font color="blue">نه نیروی کافی بود و نه مهمات لازم. و این بچه ها را اذیت می*کرد. به همین خاطر شبی از شبها یکی از رزمندگان با صدای بلند ناله سر می*داد که در این غربت چه می*توان کرد؟ چرا کسی به ما مهمات نمی*رساند تا از شهر دفاع کنیم؟ محمد او را در آغوش گرفت. صورتش را بوسید و با آرامش خاصی گفت: امشب همان شبی است که بر امام حسین (ع) گذشت. امشب شب عاشوراست.>
[IMG]file:///E:/image-shohada/shohada/index.aspx_files/2024776174496119229254172251828525120664.jpg[/IMG]<br>
<br>
عرصه دفاع مقدس ملت بزرگ ایران نمایشی زیبا از لبیک خونین به ندای استغاثه شهید کربلا بود. شهدای 8 سال دفاع مقدس که به یاری حسین زمان خویش ـ حضرت روح الله(ره) ـ شتافتند تربیت یافتگان مکتب عاشورا و روضه*های حسینی بودند که با شور و شوق نینوایی به سوی کربلا رفتند و کربلایی شدند.<br>
و این مقاله فرصتی است تا آن ارادت و محبت بی پایان را که در چشم*ها موج می*زد مرور کنیم، خاطراتی جاودانه که تا همیشه سایه به سایه عاشورای حسینی دل*ها را به کربلا پیوند می*زنند. پس بیایید بخوانیم و تنها اندکی تفکر کنیم...<br>
<br>
<strong>من غلام حضرت عباس(ع) هستم<br>
</strong><br><br>شهید رضا خوش قدم ارادت عجیبی به علمدار کربلا حضرت اباالفضل العباس(ع) داشت و همواره خود را غلام آن سقای باوفا می*دانست. این عشق و ارادت موجب شد تا شهادت او نیز به تأسی از آن علمدار با وفا باشد. سه روز قبل از عملیات نصر7 مجروح شد اما به دلیل حساس بودن منطقه، زمان عملیات و احساس مسئولیت از منطقه خارج نشد. در ابتدای عملیات گلوله*ای به سمت راست بدن او اصابت کرد ولی از میدان عقب نکشید. گویی عباس(ع) بود که در میدان می*جنگید و رجز می*خواند:<br>
<div style="text-align: center;">والله ان قطعتموا یمینی انی احامی ابداً عن دینی</div>شهید رضا خوش قدم با عصایی در یک دست و اسلحه یی در دست دیگر جلو رفت و همچنان با دشمن متجاوز پیکار کرد تا آنکه در همان کارزار به دست بوسی حضرت اباالفضل العباس(ع) دست یافت و کربلایی شد.<br>
<strong>محمد گفت امشب شب عاشوراست<br>
</strong><br><br>شب اول مهر ماه سال 1359 که شهر خرمشهر توسط توپخانه سنگین ارتش عراق در هم کوبیده شد حدود ساعت شش بعد از ظهر بود که تعدادی از مردم به شهادت رسیدند و تعدادی نیز به عنوان داوطلب به مساجد آمدند.<br>
محل اصلی تجمع، مسجد جامع بود و فرمانده این تجمع سردار شهید محمد جهان آرا.<br>
<div style="text-align: center;"><font color="fuchsia">محمد او را در آغوش گرفت. صورتش را بوسید و با آرامش خاصی گفت: برادر! امشب همان شبی است که بر امام حسین (ع) گذشت. امشب شب عاشوراست.</font><font color="fuchsia">محمد با این سخن راه بچه*ها را مشخص کرد و همه دریافتند که دفاع از شهر، خون میخواهد</font></div><br>
<br>
نه نیروی کافی بود و نه مهمات لازم. و این بچه ها را اذیت می*کرد. به همین خاطر شبی از شبها یکی از رزمندگان با صدای بلند ناله سر می*داد که در این غربت چه می*توان کرد؟ چرا کسی به ما مهمات نمی*رساند تا از شهر دفاع کنیم؟ محمد او را در آغوش گرفت. صورتش را بوسید و با آرامش خاصی گفت: برادر! امشب همان شبی است که بر امام حسین (ع) گذشت. امشب شب عاشوراست.<br>
محمد با این سخن راه بچه*ها را مشخص کرد و همه دریافتند که دفاع از شهر، خون میخواهد. (راوی:رحمان مرزوقی)<br>
<strong>شهید نماز ظهر عاشورا<br>
</strong><br><br>چند روز قبل از تولد شهید ناصر زاده دباغ خواب دیدم که خداوند پسری به من عطا کرده ولی بلافاصله آن را از من گرفته و به آسمان بردند. ناراحت و غمگین شدم و گریه بسیار کردم. پسرم را دریک گهواره*ای که با شال*های سیاه آراسته و شکل علم بود به زمین آوردند. از همان خواب دریافتم که فرزندم عاشق امام حسین(ع) خواهد بود تا تولد او درماه محرم.<br>
سالها گذشت تا محرم سال 1359 هجری شمسی. شب شام غریبان سیدالشهدا(ع) در دلم آتش عجیبی برپا شده بود. بی قرار بودم و دلتنگ ناصر. تا صبح نخوابیدم. و از خدا می*خواستم که اگر میخواهد ناصر را از من بگیرد او را در روز عاشورا شهید کند.<br>
صبح که شد خبر شهادت ناصر را به ما دادند و گفتند: او در روز و در هنگام اقامه نماز ظهر عاشورا به شهادت رسیده است.<br>
او پس از سال ها با روحی پاک و مطهر و در عاشورای حسینی به آسمان پرواز کرده بود و در روز سوم شهادت امام حسین(ع) به خاک سپرده شد. (راوی: مادر شهید)<br>
<strong>هیهات منا الذله<br>
</strong><br><br>در گردان فتح همرزم رزمندگان عزیز بهبهان بودم که عملیات والفجر8 آغاز شد و در حین عملیات ناگهان دیدم شهید حسین سالارپور به سوی من می*آید، در حالیکه دست خود را گرفته است. تعجب کردم و پرسیدم چه شده ؟ پاسخ داد که گلوله*ای به کف دستش خورده است.<br>
گفتم:تو که همین را می خواستی و حالا بگذار دستت را ببندم و فوراً به عقب برو. گفت: هیهات منا الذله. من هنوز انگشت دارم که روی ماشه بگذارم و شلیک کنم. این را با قاطعیت گفت و به عقب نرفت بلکه با آن برادران رزمنده به پیشروی ادامه داد. ساعتی بعد با همان دست مجروح با شلیک موشک آرپی جی 7 یک تانک دشمن را شعله ور کرد و بچه*ها را روحیه*ای بیشتر بخشید. اما پس از دقایقی ناگهان گلوله*ای از سمت دشمن به سجده گاه(پیشانی) او اصابت کرد و نقش زمین شد.<br>
هنوز وقتی جمله هیهات منا الذله را می*شنوم یاد پاسخ قاطع آن روز شهید حسین سالارپور می*افتم. (راوی: حاتم رزمه)<br>
<strong>او مولا را دید و....<br>
</strong><br><br>یک روز که تعدادی مجروح را از خط به بیمارستان پادگان سرپل ذهاب آورده بودند و همه به آنها رسیدگی می*کردند، ناگهان یک موشک سه متری به نزدیکی بیمارستان اصابت کرد که موجب شهادت تعدادی از مجروحان شد. لحظاتی که برای آنها آخرین لحظه بود، واقعاً تماشایی و حیرت انگیز بود. در میان آنها برادر پاسداری بود که انگار امام حسین (ع) در برابرش حاضر شده است. او بی توجه به حضور پرستاران و امدادگران و بدون اینکه احساس درد و ناله*ای بکند با آن حضرت صحبت می*کرد.<br>
به یاد دارم که عاشقانه و متواضعانه خطاب به آقا می*گفت:<br>
«آقا من می خواستم بیام حرمت را ببینم. آقا من می خواستم بیام حرمت را غبارروبی بکنم...»<br>
او در حین صحبت ـ که هر لحظه صدایش ضعیف تر می*شد ـ به بهشت پر کشید. (خواهر امدادگر مهری یزدانی)<br>
<strong>برایم روضه بخوانید<br>
</strong><br><br>شهید «حسن انبری» فرمانده گروهان ابوالفضل گردان عمار از لشکر 7 ولیعصر (عج) بود. در نامه*ای برای مادرش نوشته بود: «مادرجان! اگر شهید شدم روضه علی اکبر (ع) و علی اصغر (ع) را بخوانید. برای آنان گریه کنید نه برای من ؛ و اگر اسیر شدم به یاد اسرای شام و حضرت زینب (س) باشد نه به یاد من!» <br>
<div style="text-align: left;">بخش فرهنگ پایداری تبیان <br>
<br>
</div>