علامت، به معنای نشان است و نشان عبارت است از آنچه که سبب شناختن کسی یا چیزی شود. با علامت تجاری، کالا یا محصول نشان گذاری می شود تا بدین وسیله اسباب شناسایی آن فراهم شود و تمیز و تشخیص آن از کالاها یا محصولات مشابه، ممکن شود.
در حقوق ایران طبق ماده 31 قانون ثبت اختراعات، طرح های صنعتی و علائم تجاری مصوب 1386" حق استفاده انحصاری از یک علامت تجاری به کسی اختصاص دارد که آن علامت را طبق مقررات این قانون به ثبت رسانده باشد. "
حق استفاده انحصاری در تمام نقاط کشور ایران قابل استناد است و در واقع اصل صلاحیت سرزمینی حاکم بوده و محدود به مکان خاصی نمی باشد. لذا هر کس در هر نقطه از ایران علامت تجاری یکسان یا مشابه با علامت ثبت شده را به کار ببرد مالک علامت تجاری ثبت شده می تواند منع استعمال آن را تقاضا نماید.
حق استفاده انحصاری از علامت ثبت شده نه تنها استعمال از علامت را در انحصار مالک آن قرار داده و اجازه استعمال آن را به دیگران نمی دهد بلکه اجازه استعمال علائم مشابه یا علامت ثبت شده را نیز به دیگران نمی دهد. البته باید توجه داشت که چنانچه علائم یکسان یا مشابه با علامت ثبت شده در خصوص کالاهای مشابه به کار رود معمولاَ استناد به حق استفاده انحصاری ممکن نیست (به استناد فکر برتر).